آرشیو نسخه های rss پیوندها تماس با ما درباره ما
مفیدنیوز
اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلا                                                                           
صفحه اصلی | سیاسی | اجتماعی | فضای مجازی | اقتصادی | فرهنگ و هنر | معارف اسلامی | حماسه و مقاوت | ورزشی | بین الملل | علم و فناوری | تاریخ سه شنبه ۱ مرداد ۱۳۹۸ rss
نسخه چاپی ارسال
» نخستین دوره آموزشی «تاریخ شفاهی پیشرفت»
دفتر مقام معظم رهبری
پایگاه اطلاع رسانی حضرت آیت الله نوری همدانی
پایگاه اطلاع رسانی آثار حضرت آیت الله مصباح یزدی
سایت اینترنتی حجه الاسلام والمسلمین جاودان
استاد قاسمیان
خبرپو - جستجوگر خبر
پاتوق كتاب
شناخت رهبری
عصر شیعه
پایگاه وبلاگ نویسان ارزشی
صدای شیعه
عمارنامه
شبکه خبری قم

راهكارهاي عملياتي شعار همت مضاعف و كار مضاعف




تاریخ: ۲ مرداد ۱۳۸۹

حضرت آيت الله العظمي خامنه اي در ديدار اعضاي دفتر رهبري و سپاه حفاظت ولي امر با تاكيد بر ايجاد انگيزه قوي در انجام كارهاي نو با شيوه هاي كارآمدتر، راهكارهاي عملي تحقق شعار «همت مضاعف و كار مضاعف» را تبيين فرمودند.
متن كامل فرمايشات رهبر معظم انقلاب به اين شرح است:
بسم الله الرحمن الرحيم
اولا خوشامد عرض مي كنيم به همه شما برادران، خواهران، خانواده هاي محترم؛ و تبريك عرض مي كنيم اين عيد سعيد و شريف را، بلكه اين اعياد شريفه را كه به تقدير الهي درماه مبارك شعبان گنجانده شده است. خود ماه شعبان هم عزيزان من! با قطع نظر از اين تولدها و ولادت هاي مبارك، عيد است؛ عيد تقرب و توجه به خداوند و توسل قلبي به ساحت ربوبي؛ فرصت بزرگي است براي نوراني كردن دل و جان انسان و آماده شدن انسان براي ورود در ضيافت ماه مبارك رمضان. با اين چشم نگاه كنيم به ماه شعبان؛ ماه فرصت عبوديت خداوند و فرصت خودسازي.
آن چيزي كه من در اين جمع خواستم عرض بكنم، همين مسئله انگيزه هاست. كارهاي خوب، كارهاي بزرگ، فقط با انگيزه هاي ممتاز و از اعماق دل برآمده انجام مي گيرد. كارهاي بزرگ را به صورت دستوري و تشريفاتي و اداري و اينها نمي شود انجام داد. كار مقرراتي و دستوري، در همان حد كار متعارف انجام مي گيرد؛ در صورتي كه كار برجسته و ممتاز، تابع انگيزه است. آن كسي كه از لحاظ كميت كار خيلي وقت خود را صرف مي كند و از وقت استراحت خودش مي زند، انگيزه بالايي دارد؛ اين يك چيز برجسته اي است. ما چنين روحيه اي را ديده ايم؛ در همين جا هم هست. در طول اين سي سال، بنده در جاهاي مختلف كه بودم چه در زمان رياست جمهوري، چه قبل از آن در نيروهاي مسلح و جاهاي ديگر از نزديك كساني را مشاهده كرده ام كه واقعا تعطيلي نمي شناسند، استراحت نمي شناسند؛ مايلند همه لحظاتشان را صرف همين كاري كه برعهده آنها محول است، قرار بدهند. البته من همين جا به شما عرض بكنم؛ موافق اينجور كاركردن نيستم، بنده معتقدم كار بايستي جوري برنامه ريزي و تنظيم بشود كه انسان بتواند به خانواده خود، به فرزندان خود، به روابط عاطفي بپردازد؛ خودش را له نكند.ولي خوب، بعضي هستند؛ حالا واقعاً يا ظرفيت زيادي دارند، به همه چيز در جاي خود مي پردازند و ظرف كار را لبريز مي كنند، يا اينكه از جاهاي ديگر كم مي گذارند و كار اضافه مي كنند. اين حجم كار و كميت كار است كه سنگين و بزرگ و فراگير است؛ اين يكي از كارهاي برجسته است؛ اين احتياج به انگيزه دارد. تا انگيزه قلبي نباشد، هيچ كس به خاطر دستور و به خاطر حكم و به خاطر مقررات، اينجور كار نمي كند. گاهي هيچ كس هم اين حجم كار را نمي فهمد. من بارها در جمعهاي اداري كه اينجا آمدند، گفته ام: شما يك پرونده دستتان است، يك پروژه دستتان است، يك كار دستتان است، مي گوئيد تمامش كنم. وقت اداري هم تمام مي شود، شما هم خسته هستيد، اما مي گوئيد من اين كار را بايد تمام كنم و بروم. نيم ساعت، يك ساعت، دو ساعت بيشتر از وقت مي مانيد؛ نه به رئيستان اطلاع مي دهيد، نه اضافه كار مي گيريد، نه كسي مي فهمد؛ اما شما اين كار را انجام داديد؛ اين خيلي ارزش دارد؛ اين در دفتر كرام الكاتبين محفوظ مي ماند. كاتبان عمل ما- كه ماموران ساحت ربوبي هستند- اينطور كارهاي اينجوري را بخصوص برجسته مي كنند. خوب، اين يك نوع كار برجسته است.
يك نوع كار برجسته، كارهاي كيفيتي است؛ كار را با كيفيت خوب انجام دادن، به شكل عالي تر انجام دادن. انسان مي تواند يك رسيدگي را، يك كار را دو جور انجام بدهد: جور آسانتري هم وجود دارد، اما انسان جور سخت تر را انتخاب مي كند، براي اينكه كيفيت كار را بالا ببرد. اين هم انگيزه مي خواهد، اين هم كار برجسته است.
يك نوع كار، ابتكار و آفرينش كار است؛ پيدا كردن راه هاي نو، شيوه هاي نو، شيوه هاي كارآمدتر؛ چه در كارهاي محدود، چه در كارهاي كلان. فكر لازم دارد، تلاش لازم دارد. بعضي ها مي گويند حالا ولش كن؛ همان كاري كه ديگران مي كنند، ما هم مي كنيم. بعضي مي گويند نه؛ به خودشان مي قبولانند كه كاري مبتكرانه و خلاقانه ارائه بدهند. اينها انگيزه مي خواهد. بدون انگيزه، بدون يك عامل دروني، اينجور كارهاي برجسته، چه از لحاظ كمي، چه از لحاظ كيفي، امكانپذير نيست. اين انگيزه چيست؟ اين انگيزه، تركيبي است از ايمان و آگاهي. اين دو چيز به انسان انگيزه مي دهد: ايمان داشته باشد، آگاهي هم داشته باشد.
اگر خداي نكرده شما بيماري داشته باشيد؛ وقتي كه نمي دانيد اين بيماري وجود دارد، يا نمي دانيد كه طبيبي براي اين بيماري وجود دارد، يك جور عمل مي كنيد؛ اما وقتي كه مي دانيد اين بيماري هست، مي دانيد طبيبي هم هست، اعتقاد هم داريد كه اين طبيب مي تواند اين بيماري را مرتفع كند، اينجا چه كار مي كنيد؟ اينجا ديگر معطل نمي شويد. دور باشد، نزديك باشد، آسان باشد، سخت باشد، اين عزيز بيمار را مي كشانيد، مي بريد آنجا. اين انگيزه است. انسان براي كار انگيزه دارد. يك عامل دروني، انسان را وادار مي كند. انسان نياز را بفهمد، به نتيجه ايمان داشته باشد- و براي مردم مؤمن، در زير نظر خدا بودن را هم بداند- اين مي شود انگيزه كامل. بعضي ها اين اعتقاد را دارند، اين آگاهي را دارند، اين ايمان به نتيجه را دارند، اما خدا ندارند؛ آنها انگيزه شان كمتر است. اما وقتي من و شما مي دانيم كاري كه مي خواهيم انجام بدهيم، كاري كه داريم انجام مي دهيم، كاري است براي خدا، كاري است براي نظام اسلامي، كاري است براي مردم و به سود مردم، و خدا اين را مي بيند، و اگر ديگران نفهمند، ديگران ما را تحسين نكنند، آفرين نگويند، براي ما كف نزنند، اما خداي متعال مي بيند و قدر مي داند و پاداش مي دهد. امام حسين در روز عاشورا فرمود: «ان ذلك بعين الله»؛ مي بينم كه كار من زير نظر خداست. با اين ديد، اين مي شود آن انگيزه اي كه با وجود آن، انسان هرگز ديگر بيكار نمي ماند. و اسلام و تاريخ اسلام و وجود مقدس خاتم الانبياء (صلي الله عليه و آله و سلم) در تقويت اين انگيزه و شناخت مواقع وجود اين انگيزه و بهره برداري از آن به نفع اهداف و آرمانها، غوغائي كردند. انسان وقتي كه تاريخ اسلام را نگاه مي كند، مي بيند در اين خصوص غوغاست.
يك نمونه آن را من عرض بكنم. در جنگ احد همين طور كه اطلاع داريد؛ شنيده ايد يا خوانده ايد- مسلمانها اول پيروز شدند؛ بعد به خاطر دنياطلبي يك عده از خودشان، دچار شكست شدند. كساني از اينها به شهادت رسيدند - مثل جناب حمزه سيدالشهداء و ديگران - بقيه هم فرار كردند و رفتند روي آن كوه؛ دشمنان هم در آخر آن روزي كه اين جنگ انجام گرفت، با دست پر و با خوشحالي آنجا را ترك كردند و اين غصه و اين عقده در دل مسلمانها ماند. پيغمبر فرمود شهدا را بردارند و به مدينه بياورند - احد نزديك مدينه است - راه افتادند، آمدند وارد مدينه شدند. در ميان افراد بازگشته به مدينه، مجروح هست، جانباز هست، اجساد مطهر شهدا هست، خانواده هاي داغدار هستند. مدينه غوغا شد از لحاظ گريه و نوحه و زاري براي كشته شده ها، و بعد هم ناكامي در اين جنگ؛ اينها همه تلخ بود.
شب آن روزي كه اين حادثه تلخ اتفاق افتاده بود، براي پيغمبر خبر آوردند كه يك عده از مشركين بعد از آنكه از مدينه دور شدند، به اين فكر افتاده اند كه حالا كه مسلمانها شكست خوردند، خوب است ما حمله كنيم و كار مسلمانها را تمام كنيم. اين خبر كه به مدينه رسيد، يك عده از آدمهاي دهن لق - يا مغرض يا جاهل كه شايعات بد را بلافاصله مثل برق و باد منتشر مي كنند - شروع كردند اين را منتشر كردن. اينگونه افراد همين قدر كه خبر به گوششان برسد - چه راست باشد، چه دروغ - بلافاصله شروع مي كند آن را پخش كردن. آن زمان هم اين افراد بودند، امروز هم از اين قبيل افراد هستند. اينها شروع كردند توي مدينه خبر را منتشر كردن، گفتند آقا پدرمان درآمد؛ اينها به ما حمله مي كنند؛ بترسيم، چه، چه، چه. بنا كردند توي دل مردم را خالي كردن، اينجا پيـغمبر اكرم آمد وسط ميدان. در يك چنين جاهايي، اعمال آن روح نبوت لازم است.
پيغمبر مردم را جمع كردند، گفتند همه بيائيد توي مسجد، آمدند توي مسجد. فرمود: شنيدم دشمن در فلان نقطه اجتماع كرده؛ منتظر است كه شما غفلت كنيد، به شما حمله كند. بايد همين امشب برويد آنها را تارومار كنيد. گفتند: حاضريم يا رسول الله! فرمود: نه؛ فقط كساني كه امروز در جنگ احد بودند، آنها بايد بروند، يعني همانهايي كه خسته اند. همانهايي كه از صبح تا شب جنگيدند، همانهايي كه بدنشان هم زخمي است، بايد بروند؛ هيچ كس غير از اينها نبايد برود. اول يك عده اي شايد تعجب كردند، بعد ديدند عجب حكمي است. كساني كه آن روز در جنگ احد بودند، آسيب هم ديده بودند، خسته هم بودند، بلافاصله جمع شدند. پيغمبر گفت برويد اين قضيه را تمام كنيد و برگرديد.
كساني كه آن زخم را امروز خورده اند و ضربه اي را كه دشمن وارد آورده، مايلند جبران كنند و ضربه متقابل بزنند، خودشان دستشان توي كار بوده، نه اينكه خبر را از دهن اين و آن شنفته باشند، همين ها را پيغمبر به خط كرد، بسيج كرد و گفت شماها بايد برويد. اينها يك عده اي بودند - خيلي هم نبودند - سوار شدند و راه افتادند طرف همان منطقه و دشمني را كه كمين گرفته بود، غافلگير كردند و به او ضربه زدند و تارومار كردند و برگشتند. آيه شريفه نازل شد: «الذين قال لهم الناس ان الناس قد جمعوا لكم فاخشوهم.» مومنين آن كساني هستند كه وقتي شايعه پراكن ها آمدند گفتند عليه شما آنجا جمع شدند و بترسيد، «فزادهم ايمانا»؛ اما اين ترس كه به وجود نيامد، انگيزه و ايمان آنها تقويت و بيشتر هم شد. «و قالوا حسبنا الله و نعم الوكيل»؛(1) گفتند خدا كافي است، كار موكول به خداست. ببينيد اين چه معرفت عظيمي است. كار را شما داري مي كني، بازوي شما دارد كار مي كند، فكر شما دارد كار مي كند، قلم شما دارد كار مي كند؛ اما كار، كار خداست؛ موكول به اوست، موكول به خدا بودن معنايش اين نيست كه ما كنار بنشينيم، بگوئيم خدا خودش درست كند؛ نه، خدا اينجوري درست نمي كند. اينكه من و شما يك كاري را انجام بدهيم، مغرور بشويم و خيال كنيم ما بوديم كه كرديم، خيال كنيم كه ما يك كار برجسته انجام داديم، اين هم غلط است، اين هم نادرست است. اگر خداي متعال كمك نكند، اگر هدايت نكند، اگر توفيق ندهد، هيچ كاري نمي توانيد بكنيد؛ هيچ نتيجه اي را هم به دست نخواهيد آورد.
وقتي دو عنصر همراه شد؛ يعني شما از يك طرف به خدا توكل كرديد، از خداي متعال استمداد كرديد، خدا را حاضر و ناظر دانستيد، خدا را صاحب كار خودتان دانستيد، و از طرف ديگر همه نيرويتان را پاي كار آورديد، اين مي شود همان شكل درست. «قالو حسبنا الله و نعم الوكيل»؛ اين توصيف اينهاست. نتيجه كارشان هم در آيه بعد ذكر مي شود: «فانقلبوا بنعمه من الله و فضل لم يمسسهم سوء واتبعوا رضوان الله.»(2) رفتند و برگشتند، بدون اينكه كوچكترين ضربه و زخمي بر آنها وارد شده باشد. آنها توانستند دشمن را تار و مار كنند و همه موجودي هاي دشمن را مصادره كنند و غنيمت بگيرند و بياورند. آنها نه فقط توطئه را خنثي كردند، بلكه يك درآمدي هم براي مدينه و حكومت پيغمبر در سال سوم- كه سال جنگ احد است- درست كردند.
مي خواهند ما اينها را به ياد داشته باشيم. اينها فقط تاريخ نيست، خاطره نيست؛ اينها درس است. مي خواهند من و شما اين حقايق را به ياد داشته باشيم و اينها را در زندگي مان اعمال كنيم. چهار تا آيه در تعقيب نماز صبح ذكر شده- كه در كتاب مفاتيح الجنان هم هست- مي توانيد مراجعه كنيد و آنها را بخوانيد. هر كدام از اين آيات هم كه ذكر شده، يك نتيجه اي دنبالش آمده است: «و افوض امري الي الله ان الله بصير بالعباد. فوقيه الله سيئات ما مكروا».(3) «لا اله الا انت سبحانك اني كنت من الظالمين. فاستجبنا له و نجيناه من الغم و كذلك ننجي المومنين»،(4) كه آيه جناب يونس است. آيه ديگر، همين آيه اي است كه قبلاً تلاوت كردم: «حسبنا الله و نعم الوكيل. فانقلبوا بنعمه من الله و فضل لم يمسسهم سوء». آيه چهارم هم «ما شاءالله لاقوه الا بالله»(5) است كه مال آن قضيه دو برادر است. اينها براي ما درس است. وقتي انسان احساس مي كند كه كار بزرگ است، كار باارزش است، كار داراي تأثير اجتماعي كلان است، انگيزه اش بيشتر مي شود.
به هر حال آن چيزي كه از بين مي رود، همين گذران روزانه ما و شماست. خوبش، بدش، برطبق وظيفه اش، خلاف وظيفه اش، صوابش، اينها از بين مي رود. طبيعت عالم، طبيعت زوال است؛ «العالم متغير». آنچه كه مي ماند، اثر اين كار است در ديوان الهي؛ اين از بين نمي رود. «لا يعزب عنه مثقال ذره»؛(6) به قدر سنگيني يك ذره- حالا ذره چه به معناي ذرات غبار منتشر در هوا، چه به معناي مورچه- از ديد محاسبه الهي مخفي نمي ماند. دوربينهاي مخفي الهي ذره ذره اعمال ما را نگاه مي كنند و مي سنجند؛ و سخت ترش اين است كه بر دلهاي ما هم تسلط دارند. دوربين مخفي فقط توي ساختمان و توي محيط كار و داخل خانه و اينها نيست؛ توي دل ما هم يك دوربين مخفي هست. آنچه بر دل ما مي گذرد، آنچه بر ذهن ما مي گذرد، آنچه در خلوات انجام مي دهيم، همه بدون هيچگونه كم و زيادي منعكس است و در روز قيامت اينها آشكار مي شود؛ «فمن يعمل مثقال ذره خيراً يره. و من يعمل مثقال ذره شراً يره».(7) ظاهر آيه اين است كه اين عمل تجسم پيدا مي كند و انسان خود آن عمل را مي بيند. عمده اين است كه اين عمل مي ماند؛ به فكر اين ماندني باشيم. حوادث روزگار و گذران و روزمره عمر ما، خوبش، بدش، در اوج احترام، در حضيض بي احترامي، با جيب پر، با جيب خالي، همه جورش مي گذرد و باقي نمي ماند. خوبش هم قابل دل بستن نيست، چون باقي ماندني نيست؛ بدش هم شكوه و شكايت آنچناني ندارد، چون باقي ماندني نيست، چون گذراست. آن چيزي كه مي ماند، اثر اين عمل است، نتيجه اين عمل است، ثواب الهي است، عقاب الهي است؛ به فكر اين بايد بود.
خوب، خيلي خوشحال شديم از زيارت شما برادران و خواهران، مخصوصاً جوانهايتان كه الحمدلله در اين جلسه خانوادگي حضور دارند. اميدواريم ان شاءالله همه شما موفق و مؤيد باشيد و در خط راست و درست و صراط مستقيم الهي به پيش برويد.
والسلام عليكم و رحمه الله و بركاته
ــــــــــــــــــ
1) آل عمران: 317
2) آل عمران: 417
3) غافر: 44 و 45
4) انبياء: 78 و 88
5) كهف: 39
6) سبأ: 3
7) زلزال: 7 و 8



نام(اختیاری):
ایمیل(اختیاری):
عدد مقابل را در کادر وارد کنید:
متن:

کانال تلگرام مفیدنیوز
کلیه حقوق محفوظ است. نقل مطالب با ذکر منبع بلامانع ميباشد.