نسخه چاپی

سایت تحلیلی و اطلاع رسانی مفید نیوز
گزارشي از حاشيه مراسم عزاداري در حسينيه امام خميني (ره)


تاریخ: ۲۹ آذر ۱۳۸۹

به گزارش خبرگزاري فارس به نقل از پايگاه اطلاع رساني دفتر مقام معظم رهبري ، بيشتر از يك ساعت به اذان مغرب مانده، اما اعلام مي‌كنند حسينيه پر شده. بقيه بايد بيرون بنشينند. نزديك 20 سال است كه اين اتفاق تكرار مي‌شود؛ فاطميه و محرم. اما باز هم فرقي نمي‌كند. خيلي‌ها ساعت‌ها زودتر خودشان را به محل مراسم مي‌رسانند، بلكه چند ساعتي را در كنار رهبرشان اقامه عزا كنند. تمام شيريني اين سختي هم به همين است؛ حتي اگر ناچار شوند ساعت‌ها سرپا بايستند و آخر هم مجبور شوند در هواي سرد پاييز و زمستان، در فضاي باز بنشينند. همه مي‌دانند كه ظرفيت حسينيه امام خميني(ره) محدود است و فقط قسمت عده كمي مي‌شود. هزاران نفر مجبورند بيرون از حسينيه بنشينند. و اين هزاران نفر، هرسال بيشتر مي‌شود.

خيلي‌ها به هر دري مي‌زنند، بلكه بتوانند راهي به حسينيه باز كنند، اما حسينيه پر شده است و ناچار، مي‌نشينند به انتظار. انتظار اين كه نماز تمام شود و جمعيت سرازير شود به جلوي حسينيه براي ديدن رهبر و نصف حسينيه خالي شود و درها را دوباره باز كنند و عده‌اي را به داخل راه بدهند.

خيلي‌ها هم با موضوع كنار مي‌آيند. در همان فضاي بيرون حسينيه مي‌نشينند. توي خيابان‌هاي اطراف؛ توي مدرسه‌هاي جنب بيت رهبري. فضاهايي كه سال به سال امكاناتش بهتر مي‌شود. از برگزاري نماز جماعت مستقل گرفته تا پرده و ويدئو پروژكتور. چندسالي هم هست كه بخش‌هايي را با برزنت پوشانده‌اند تا بخاري‌هاي بزرگ گازي بتواند كمي جلوي سرما را بگيرد. هرچند كه چاره‌اي براي زمين سرد و باد و باران نيست. هرچند كه اين بخش‌ها هم حداكثر جمعيتي در حد حسينيه را پوشش مي‌دهند. هرچندكه باز هم هزاران نفر ناچارند در فضاي باز بنشينند. همان هزاران نفري كه هر سال بيشتر مي‌شوند.

همسايه‌ها هم كم‌كم عادت كرده‌اند به اين وضع؛ به شلوغي و مشكلاتش. گرچه برايشان يكي دو پاركينگ، بيرون محوطه عزاداري در نظر گرفته‌اند تا ازدحام جمعيت، مانعي براي ترددشان ايجاد نكند. گرچه هرشب، بعد از برنامه‌ها هم برايشان شام مي‌برند. اما به هر حال نمي‌شود گفت همه مشكلات رفع شده. پس چاره‌اي نيست جز عذرخواهي‌هاي مكرر مسوولين بيت از آنها. كاري كه هر سال و در شب آخر هر برنامه تكرار مي‌شود. بعضي وقت‌ها هم كه دعوتشان مي‌كنند تا افطاري كنار هم بخورند و رهبر با آن‌ها هم‌كلام شود.

اذان كه مي‌شود، كمي از ازدحام و همهمه جمعيت كم مي‌شود. هركس سعي مي‌كند خودش را به نزديك‌ترين نماز جماعت برساند و كم‌كم همان‌جا جاگير مي‌شود. بعد از نماز، شعارها شروع مي‌شود. همان شعارهاي هميشگي كه البته بعد از فتنه پارسال، داغ‌تر شده و خالص‌تر.

و ناگهان همه برمي‌خيزند و جمعيت متراكم، موج مي‌خورد به سمت جلوي سالن. فرقي هم نمي‌كند كه داخل حسينيه باشند يا زير برزنت يا در فضاي باز. مرد و زن ندارد. شعارها به هم مي‌ريزد. هركس حرف دلش را مي‌زند. رهبر آمده است. كمي طول مي‌كشد تا دوباره شعارها يكي شود و منظم؛ اما وقتي منظم شد، انگار ديوارها مي‌لرزد!

اولين مداح، روضه‌اش را شروع مي‌كند. جداي از مداحي، آرام كردن جمعيت و نشاندن آنها از وظايف اين